Prof.Dr.Srisakdi Charmonman in YUPPIE

สัมภาษณ์ ดร.ศรีศักดิ์ จามรมาน
"ไม่มีใครหนี อินเตอร์เน็ต พ้น"
เรื่อง : สายยศ สุวรรณหงษ์,ทสพล นิลจำรัส ภาพ : ฐิติมา พันธุมสุต

สังคมอินเตอร์เน็ต (INTERNET) ในบ้านเราที่มีสมาชิกอยู่ประมาณ 65,000 คน ยกให้ ดร.ศรีศักดิ์ จามรมาน เป็น FATHER OF INTERNET หรือเจ้าพ่ออินเตอร์เน็ตในเมืองไทย ไม่ใช่เพราะเขาบ้าบิ่นทุ่มทุนถึง 300 ล้านบาท ก่อตั้ง KSC (KNOWLEDGE SERVICE CENTER) GROUP ขึ้นให้บริการอินเตอร์เน็ตเป็นรายแรกและรายเดียวขณะนี้ที่มีสิทธิ์ถูกต้องตามกฏหมาย แต่เพราะเขาเป็นคนไทยคนแรกที่นำระบบอินเตอร์เน็ตมาใช้ในปี 2530 และผลักดันจนสภามหาวิทยาลัยยอมให้มหาวิทยาลัยอัสสัมชัญ (ABAC) เป็นสถาบันการศึกษาแห่งแรกที่บรรจุอินเตอร์เน็ตเข้าไปในทุกหลักสูตร กระทั่งปัจจุบันนักศึกษาเอแบคกลายเป็นกลุ่มคนที่เชี่ยวชาญการใช้ทางด่วนข้อมูลมากที่สุดในประเทศนี้ไปแล้ว @@ เห็นจะไม่ต้องแนะนำว่า อินเตอร์เน็ตคืออะไร เพราะถ้าคุณยังไม่รู้จักมัน ก็เปิดข้ามบทสัมภาษณ์นี้ไปได้เลย เนื่องจากสิ่งที่เราคุยกันบนชั้น 12 หลักสี่พลาซ่าในสำนักงานของ KSC GROUP คือปัญหาและอุปสรรคที่จะขวางกั้นการเจริญเตอบโตของอินเตอร์เน็ตในบ้านเรา ตลอดจนผลกระทบของมันที่จะมีต่อสังคม ซึ่งกำลังเป็นประเด็นถกเถียงกันในหมู่ผู้เกี่ยวข้องทั้งทางตรงทางอ้อมอยู่ขณะนี้ @@ ด็อกเตอร์ด้าน COMPUTATIONS จากGEORGIA INSTITUTE OF TECHNOLOGY,U.S.A. วัย 58 ปี ยอมาบกับเราว่าการที่รัฐบาลอนุมัติให้เปิดบริษัทบริการด้านนี้อีก 8 รายและเม็ดเงินกว่า 300 ล้านบาทที่หว่านลงไปแล้ว ทำให้เขาตกอยู่ในฐานะคนขี่หลังเสือ แต่กระนั้นเขาก็เชื่อว่าธุรกิจนี้จะต้องเกิดและเติบโตอย่างแน่นอน เมื่อถึงยุคที่ "ไม่มีใครหนีอินเตอร์เน็ตพ้น" ซึ่งคงจะปรากฏขึ้นในอีกไม่นานนี้ ถ้าได้รับการสนับสนุนจากรัฐบาลเพียงพอ @@ อย่างไรก็ตามเขาส่งสัญญาณเตอนไปยังผู้ที่คิดจะเข้ามาขุดทองในธุรกิจนี้ว่าแม้อินเตอร์เน็ตจะเป็นสิ่งที่เซ็กซี่ เย้ายวน แต่ขอให้ดูฮ่องกงเป็นตัวอย่าง มีบริษัทได้รับอนุญาต 52 ราย ทำจริง ๆ 40 ราย ขาดทุนกำลังจะจ๋งอีกหลายราย ฉะนั้น ทุกบริษัทจำเป็นต้องมีธุรกิจเสริม และนั่นคือเหตุผลที่ KSC GROUP ของเขามีบริษัทในเครือถึง 11 บริษัทรวมไปถึงการให้บริการอินเตอร์เน็ตในไซเบอร์ผับโรงแรมดุสิตธานีและในร้านไอศกรีมฮาเก้น ดาส @@ ยังมีเรื่องราวที่น่าสนใจอีกมากในบทสัมภาษณ์ต่อไปนี้ โดยเฉพาะมุมมองของเจ้าพ่ออินเตอร์เน็ตที่มีต่อสังคมอนาคตที่บิลล์ เกตส์ ประธานไมโครซอฟท์ เจ้าพ่อคอมพิวเตอร์ของโลก ทำนายว่าจะเป็นยุคทางด่วนข้อมูล @@ คุณจะเห็นด้วยกับสิ่งที่ ดร.ศรีศักดิ์ จามรมาน พูดหรือไม่ เป็นสิทธิของคุณ แต่ถ้าเจ้าพ่ออินเตอร์เน็ต เป็นคนอารมณ์ดีพูดไปยิ้มไปอย่างเขา ก็เชื่อได้อย่างหนึ่งว่าสังคมยุคทางด่วนข้อมูลคงไม่เลวร้ายไปกว่าสังคมยุคที่ยังมีโทรศัพท์ไม่ครบทุกบ้าน อย่างทุกวันนี้แน่ @@

YUPPIE : อะไรทำให้คุณตัดสินใจลงทุนถึง 300 ล้านบาท เพื่อทำธุรกิจอินเตอร์เน็ตที่ยังไม่เคยมีใครทำมาก่อนในเมืองไทย

ดร.ศรีศักดิ์ : ธุรกิจอินเตอร์เน็ตเป็นเรื่องที่ใคร ๆ ก็ตื่นเต้น ผมไปประชุมที่สิงคโปร์มา บิลล์ เกตส์ เป็นคนพูดเองว่าต่อไปนี้สิ่งสำคัญที่สุดที่เขาจะทำคืออินเตอร์เน็ต แต่ว่าเมื่อทำไปแล้วเขาก็บอกว่ากำไรที่ทุกคนได้จากอินเตอร์เน็ตเฉลี่ยแล้วศูนย์

อีกคนเขาก็บอกว่าอินเตอร์เน็ตเป็นขุมทอง เป็นเหมืองทองใคร ๆ ก็รู้ว่าในนี้มีทองเต็มเลย ทุกคนก็เอารถแทร็กเตอร์มาขุดกันใหญ่แต่ยังไม่เจอทอง แต่รู้ว่ามีแน่ ๆ

เหตุผลสำคัญคืออินเตอร์เน็ตทำให้ทุกคนสามารถเรียนทันกันหมด ข้อมูลในอินเตอร์เน็ตเยอะไปหมด ถ้าตอนนี้นั่งดูทุกวันละ 24 ชั่วโมง หกชั่วอายุคนถึงจะหมด เราอยากจะรู้เรื่องอะไรในอินเตอร์เน็ตมีทั้งนั้น อยากจะรู้บริษัทใหญ่ ๆ ในอเมริกาห้าร้อยกว่าบริษัททำอะไรบ้างอยู่ในนั้นหมด ห้องสมุดพันห้องสมุดอยู่ในอินเตอร์เน็ต เราอยากจะรู้เรื่องอะไรในอินเตอร์เน็ตมีทั้งนั้น

มีเพื่อนผมคนหนึ่งในอเมริกาทุกคืนหลังจากกินข้าวแล้วเขานั่งอยู่ที่หน้าอินเตอร์เน็ต เทอมินอลของเขาแล้วประกาศไปทั่วโลกว่าใครอยากรู้เรื่องอะไรถามมาเขาจะตอบให้ เขาคิดชั่วโมงละ 100 เหรียญทุกคืนเขาได้ 200-300 เหรียญ เขาเล่นจนคล่องรู้ว่าอะไรอยู่ที่ไหน ถ้าคนหาไม่เป็นก็หาไม่เจอ เขาเป็นไกด์ให้

หรืออย่างเพลย์บอยกับเพนท์เฮ้าส์ตอนนี้เข้ามาอยู่ในอินเตอร์เน็ต เดิมทีเดียวไม่ได้สนใจ เดี๋ยวนี้เขาบอกวัน ๆ คนเข้าไปดู 8 แสนคน เพลย์บอยนี่จะเจ๊งแล้วมาอยู่ในอินเตอร์เน็ตขายดี

มีนักกฎหมายคนหนึ่งในอเมริการับเป็นนายหน้าพาคนต่างชาติไปในอเมริกา ประกาศเข้าเครื่องอินเตอร์เน็ตว่าลดราคาพิเศษใครอยากจะเข้าอเมริกาบ้าง วันหนึ่ง ๆ มีคนสมัครเป็นล้าน ๆ คน เพราะตลาดมันใหญ่มโหฬาร ถ้าใครรู้จักทำก็มีทางได้เงินมาก

ทีนี้รัฐบาลเราปล่อยให้เข้ากันมามาก ๆ ก็ไม่แน่ว่าจะได้กำไร เดิมทีเดียวบอกว่ามี 2 ราย ถ้าทิ้งไว้สัก 3-4 ปี ได้กำไรแน่ ๆ คุ้มทุนภายใน 4 ปี ตอนนี้เราไม่ดูจุดคุ้มทุนแล้ว ดูไม่ได้ เพราะคนเขาไล่ตามเรามา 8-9 ราย ตอนนี้เราต้องวิ่งไปข้างหน้าให้ไวที่สุดและไกลที่สุด

ส่วนมาก 7-8 บริษัทที่ไปขอมาคุยกับเรา หรือเราไปติดต่อเขาให้มาใช้บริการ คุยไปคุยมาเขาเห็นว่ามันดีก็จะทำเอง คนไทยส่วนมากจะเป็นอย่างนั้น อย่างเมื่อก่อนนี้ เสธพล ปลูกสับปะรดได้กำไรดี ทุกคนก็มาปลูกสับปะรดก็เลยเจ๊งกันหมด

YUPPIE : แล้วสถานการณ์อินเตอร์เน็ตกับสับปะรดกระป๋องจะคล้ายกันไหม

ดร.ศรีศักดิ์ : คงจะไม่คล้ายควรจะไปได้ดีกว่านั้น แต่ละคนคงจะต้องหานีช หาจุดสตรองของตัวเองอย่างของเราคือเอดูเคชั่น เรามีมหาวิทยาลัยอัสสัมชัญแบ็คอัพอยู่ เราจัดเทรนนิ่งทุกระดับร่วมกับมหาวิทยาลัยอัสสัมชัญด้วย เรามีลูกค้าอยู่ในมืออยู่แล้วคือ ศิษย์เก่ามหาวิทยาลัยอัสสัมชัญจำนวนมากและโรงเรียนในเครืออัสสัมชัญ 300 โรงเรียน นักเรียน 359,000 คน หลายคนที่มาใช้บริการผมก็ถามเขาว่าทำไมมาใช้ของเราไม่ใช้ของเน็คเทค เขาบอกผมศิษย์เก่า เอซีซี, อัสสัมชัญ, มาแตร์

YUPPIE : การที่รัฐบาลเปิดเสรีอินเตอร์เน็ต ถือเป็นการส่งเสริมการเติบโตของธุรกิจนี้ไหม

ดร.ศรีศักดิ์ : ก็มีข้อดีข้อเสียคงจะเร็วไปหน่อยแต่ก็เห็นใจรัฐบาลเพราะว่าถ้ามีผู้ขอมาแล้วเขาไม่ให้ เขาก็จะต้องตอบว่าทำไมไม่ให้ ถ้าเขาให้บางรายก็ต้องตอบว่าทำไมให้บางราย รัฐบาลเขาเลยทำแบบง่ายที่สุดคือ ใครจะตั้งก็ได้ลงทุน 15 ล้าน ยกให้รัฐบาล 5 ล้าน หรือ 32% ฟรี แล้วซื้อของอะไรมายกให้รัฐบาลทั้งหมด และถ้าเผื่อเจ๊งแล้วเช่าสถานที่อยู่ต้องเช่าต่อให้รัฐบาลอีก 3 ปี ถ้าเป็นสถานที่ของตัวเองต้องอนุญาตให้รัฐบาลใช้ต่ออีก 5 ปี รัฐบาลไม่มีทางเสียเลยมีแต่ได้อย่างเดียว

แต่ว่าข้อดีก็คือที่แล้วมาทางเคเอสซี เป็นผู้ที่กรุยทางถางป่า แต่ป่าก็ยังมีอีกเยอะ ถ้าเข้ามาอีก 7-8 รายจะได้เข้ามาช่วยเราถาง ที่สำคัญอีกอย่างหนึ่งคือยูสเซอร์ไม่รู้ว่าอินเตอร์เน็ตคืออะไรทำอะไรได้ เราต้องเสียเวลานั่งอธิบาย ต่อไปนี้ก็จะมีคนมาช่วยเราอธิบายแล้ว บริษัทที่เข้ามาใหม่ ๆ ก็สายป่านยาวทั้งนั้น เขาก็คงพร้อมที่จะขาดทุน การที่เขาเข้ามาบริษัทในเครือเขาต้องใช้ทั้งหมด ในเมื่อบริษัทในเครือเขาใช้บริษัทที่แข่งกับบริษัทในเครือก็ต้อง อย่างเป๊ปซี่ใช้อินเตอร์เน็ตโค้กก็ต้องใช้ ไม่งั้นสู้กันไม่ได้ ต่อไปคงมีผู้ใช้อินเตอร์เน็ตมากขึ้น มีคนช่วยทำการตลาดมากขึ้น แต่จะต้องมีคนเจ๊งแน่ ๆ ก็แล้วแต่ว่าเขาจะยอมขาดทุนได้ไกลแค่ไหนยังไง เพราะมีบางบริษัทไม่ขอเอ่ยชื่อทำด้านออนไลน์คอมพิวเตอร์ขาดทุนไป 200 ล้าน

YUPPIE : คุณคาดว่าอีก 5 ปีข้างหน้าจะมีคนใช้อินเตอร์เน็ตประมาณเท่าไหร่

ดร.ศรีศักดิ์ : ทั่วโลกคาดการณ์กันไว้แล้ว อีก 5 ปีข้างหน้าจะเป็น 1,200 ล้านคน เมืองไทยตอนนี้มีอยู่ 6 หมื่นคน อีก 5 ปีข้างหน้าน่าจะถึงล้านเพราะไม่มีใครหนีอินเตอร์เน็ตพ้นแล้ว

ที่แล้วมานักธุรกิจทุกคนมีเทเล็กซ์แฟกซ์ ภายใน 5 ปี แฟกซ์จะหายไปหมดเปลี่ยนเป็นอินเตอร์เน็ต เขาบอกว่า "IF YOU ARE NOT PLANING USE INTERNET YOU ARE PLANING TO BE OUT THE BUSINESS" ถ้าใครไม่วางแผนที่จะเอาอินเตอร์เน็ตมาใช้ในธุรกิจของตนหมายความว่าคนนั้นกำลังวางแผนที่จะเลิกทำธุรกิจ ไม่มีใครสามารถทำธุรกิจในอนาคตได้โดยไม่ใช้อินเตอร์เน็ต อีกอันหนึ่งที่เราจะทำให้คือ INTRANET อินเตอร์เน็ต แปลว่าอินเตอร์เนชั่นแนลเน็ทเวิร์ค INTRANET คือเครือข่ายภายในหน่วยงานของตัวเอง ต่อไปนี้จะไม่ต้องเขียนโน้ตลงบนกระดาษ เขียนใส่ในอินเตอร์เน็ตทุกคนจะมีคอมพิวเตอร์บนโต๊ะเปิดดูในนั้น

อนาคตถ้าใครไม่มีอินเตอร์เน็ตจะเชยและทำธุรกิจไม่ได้ หนังสือพิมพ์หลายฉบับตอนนี้อยู่ในอินเตอร์เน็ต นิวยอร์ค ไทม์, วอชิงตัน โพสต์, ดารานักการเมืองใหญ่ ๆ อยู่ในอินเตอร์เน็ตหมดประธานาธิบดี บิล คลินตัน จ้างเลขา 20-30 คน นั่งอ่านและตอบอินเตอร์เน็ตเมล์ทุกวัน อาทิตย์หนึ่งมีคนเขียนถึงเขา 4 หมื่นคน เขาบอกว่าไปปราศรัยที่ไหนถ้าคน 4 หมื่นคนมาฟัง พูดอะไรไปก็ตามจะต้องมีคนไม่พอใจหนึ่งพอใจอีกกลุ่มหนึ่ง ถ้าพูดในอินเตอร์เน็ตถามเรื่องเดียวกันจะตอบให้พอใจได้หมดทุกคน

YUPPIE : คนไทยจะมีโอกาสได้คุยกับนายกหรือรัฐมนตรีของตัวเองบ้างไหม

ดร.ศรีศักดิ์ : ท่านไม่ค่อยสนใจ ผมเคยตั้งบัญชีอินเตอร์เน็ตให้ ครม.ทั้งชุด ท่านไม่ใช้ ท่านไม่มีเวลา แต่ต่อไปท่านคงจะต้องใช้ ตอนนี้สิงคโปร์, มาเลเซีย เขาใช้กันหมดแล้ว ใครไม่ใช้เชยไปเลย

YUPPIE : ในเมืองไทยพูดได้ไหมว่าเรากำลังเริ่มก่อสร้างทางด่วนข้อมูล

ดร.ศรีศักดิ์ : เราก่อสร้างแล้วตอนนี้อินเตอร์เน็ตของเราทัดเทียมกับต่างประเทศ อย่างที่บอกมหาวิทยาลัยอัสสัมชัญ อินเตอร์เน็ตดีกว่ามหาวิทยาลัยสแตนฟอร์ด มหาวิทยาลัยของรัฐยังสู้ ABAC ไม่ได้ ตอนนี้ ABAC อินเตอร์เน็ตดีกว่าจุฬา, ลาดกระบัง, เกษตร, ธรรมศาสตร์ รัฐบาลคงต้องจัดสรรงบประมาณมาทำ

YUPPIE : ถ้าเปรียบเทียบอินเตอร์เน็ตเป็นทางด่วนตอนนี้การก่อสร้างถึงขึ้นไหนแล้ว

ดร.ศรีศักดิ์ : วิ่งได้เต็มที่ เด็กที่เอแบคติดต่อสื่อสารกับอเมริกาตลอดเวลา มีเพ็นเฟรนด์กันทางอินเตอร์เน็ต

YUPPIE : ตอนนี้มีอุปสรรคอะไรบ้างที่ขวางกั้นการเจริญเติบโตของอินเตอร์เน็ตในเมืองไทย

ดร.ศรีศักดิ์ : เรื่องความรู้ความเข้าใจเกี่ยวกับอินเตอร์เน็ต, ราคาค่าสายไปต่างประเทศยังแพงอยู่ การสื่อสารกรุณาลดให้ 10% แต่ก็ยังแพงกว่าต่างประเทศ ผมจ่ายอยู่วันละ 6 หมื่นบาททุกวันไม่เว้นเสาร์-อาทิตย์ ควรจะต่ำกว่านี้, เรื่องโทรศัพท์ยังหายาก คนอยากต่ออินเตอร์เน็ตเข้ามาก็ต้องการสายประจำ บางที 3-6 เดือนยังไม่มีให้เขา ในเมืองนอก 3 วันได้แล้ว

ระบบโทรศัพท์ของเมืองนอกเขาบอกว่ามี 100 สายก็ 100 สาย ของเราบอก 100 สายความจริงมีแค่ 28 สาย

YUPPIE : ระบบ ไทม์ โซน มิเตอร์ริ่ง (เก็บค่าโทรศัพท์เป็นรายนาที) จะสร้างปัญหาไหม

ดร.ศรีศักดิ์ : ถ้าเอาระบบนี้มาใช้จริง การใช้หรือการเติบโตคงชะงักไปช่วงหนึ่ง แต่ก็จะเหมือนทางด่วนที่ขึ้นเป็น 30 บาท คนหายไป 2-3 วัน แล้วก็เต็มอย่างเก่า

YUPPIE : การที่ข้อมูลข่าวสารต่าง ๆ ในอินเตอร์เน็ตไม่มีการเซ็นเซอร์จะกลายเป็นปัญหาต่อไปหรือเปล่า

ดร.ศรีศักดิ์ : ก็มีทั้งปัญหาและไม่มีปัญหา อย่างตอนที่รัสเซียเขาปฏิวัติกันคราวก่อนโน้นเขาปิดข่าวหมด ออกไม่ได้เลย ออกได้แต่ทางอินเตอร์เน็ตทางเดียว ก็ถือว่าเป็นช่องข่าวสารที่ทำให้ทั่วโลกได้รู้ว่าเกิดอะไรขึ้น แต่ก็มีข้อเสียอย่างเช่น รูปโป๊ ข่าวลงเยอะว่ามีรูปโป๊อยู่ในอินเตอร์เน็ต จริง ๆ แล้วรูปโป๊ในอินเตอร์เน็ตมีแค่ 0.03 เปอร์เซ็นต์ ของทั้งหมดที่มีในอินเตอร์เน็ต ของดี ๆ มากมายไปหมดเลือกดูได้ แต่ว่ามีบางคนเขาอยากดูของเน่า ๆ

อย่างหนังสือ วารสาร รูปโป๊วางอยู่บนแผงเด็ก ๆ เดินมาก็ต้องเห็นแล้ว แต่ในอินเตอร์เน็ตไม่ได้เปิดไว้ให้จะต้องเปิดดูเอง อินเตอร์เน็ตมีไพรเวซี่มากกว่า ตอนนี้รัฐบาลอเมริกันกำลังเสนอว่าจะออกกฎหมายห้ามไม่ให้อินเตอร์เน็ตมีรูปโป๊ คนก็โวยวายว่าถ้าเขาอยู่ในห้องนอน ในบ้าน เขาอยากจะดูรูปโป๊เป็นสิทธิ์ของเขา ห้ามเขาไม่ได้ แต่เขาพูดตลกยิ่งกว่านั้น เขาบอกถ้าออกกฎหมายอย่างนั้นเขาแก้ผ้าอาบน้ำมีความผิดไหม

YUPPIE : ในเมืองไทยคิดว่าสมควรไหมที่จะต้องมีการดูแลเรื่องนี้

ดร.ศรีศักดิ์ : ที่ไซเบอร์ผับเราเอาโปรแกรมห้ามดูรูปโป๊ใส่ไว้ ตอนนี้กำลังตั้งแฟรนไชส์ใครอยากจะเปิดคอมพิวเตอร์เอาอินเตอร์เน็ตไปตั้งในร้านอาหารเราจะจัดการให้ แต่มีข้อแม้ว่าห้ามดูรูปโป๊ ห้ามเอาไปด่าขู่กรรโชก เครื่องคอมพิวเตอร์ต้องมีโมเดลอย่างดี ทุกอย่างอยู่ที่การวางกฎระเบียบถ้าทำขึ้นมาก็ใช้ได้

YUPPIE : ถามแบบกว้าง ๆ คุณว่าจำเป็นไหมที่จะต้องห้ามดูรูปโป๊ในอินเตอร์เน็ต

ดร.ศรีศักดิ์ : รัฐบาลเยอรมันเมื่อเดือนที่แล้ว มีข่าวออกมาบังคับให้เครือข่ายคอมพิวเตอร์ที่อเมริกาเอารูปโป๊ออกให้หมด ทางอเมริกาก็เอาออกแต่ก็ประกาศให้คนทั่วโลกรู้ คนก็ด่ารัฐบาลเยอรมัน แต่รัฐบาลเยอรมันก็ออกข่าวว่าตัวเองไม่ได้ห้ามคนที่ห้ามคือตำรวจคนหนึ่งของเยอรมันโทรศัพท์ไปที่ระบบนั้นบอกว่ารูปนี้โป๊เขาก็เอาออก คงเหมือนกับไนท์คลับที่ห้ามเด็กอายุต่ำกว่า 18 ปีเข้า ในอินเตอร์เน็ตก็เหมือนกัน

อย่างตอนนี้ที่โรงแรมดุสิตธานีเราใส่ไว้ให้ เราตั้งได้ว่าจะให้เรียกดูไม่ได้เลย หรือดูได้ครั้งเดียว, สองครั้งจะจดสถิติไว้หมดว่าใครดูใครทำอย่างไร ก็แล้วแต่ว่าจะทำแบบไหน

พอมีคนกลัวอะไรขึ้นมาก็จะมีคนเขียนโปรแกรมป้องกันขึ้นมาขาย

YUPPIE : ถ้างั้นเราก็ไม่ต้องหวาดเกรงเรื่องเหล่านี้ และไม่ต้องเซ็นเซอร์ เพราะพ่อแม่จะสามารถใส่โปรแกรมป้องกันลูกของเขาเปิดดูรูปโป๊อยู่แล้ว

ดร.ศรีศักดิ์ : ใช่ จริง ๆ แล้วรูปโป๊คืออะไร ผมเห็นตามนิตยสารมีโฆษณากางเกงใน, เสื้อชั้นใน โป๊ทั้งนั้น เด็กที่อเมริกามีปัญหาคือเขาจะมีแคตตาล็อกเล่มใหญ่ ๆ มาขายเฟอร์นิเจอร์ เสื้อผ้า ฯลฯ พอมาถึงเด็กผู้ชายหยิบวิ่งเข้าห้องปิดประตู เปิดดูรูปกางเกงใน

YUPPIE : ถ้าอินเตอร์เน็ตกระจายไปทั่วถึงจะทำให้คนต่อคนมีความสัมพันธ์กันน้อยลงหรือเปล่าเพราะอาจมีคนจำนวนหนึ่งไม่ออกจากบ้านไปไหนเลย

ดร.ศรีศักดิ์ : เป็นไปไม่ได้ คนก็ยังต้องออกจากบ้าน และตอนนี้ในอินเตอร์เน็ตก็สามารถเห็นหน้าตาพูดจากันได้ มีวีดีโอ คอนเฟอร์เร้นซ์ ผมก็ต้องซื้อกล้องมาติดตั้งเขาก็มีกล้องอันหนึ่ง แต่คงจะต้องนัดไปกินข้าวกันบ้าง คงจะไม่มี ไซเบอร์ลั้นช์ ต่างคนต่างเอาข้าวมาตั้งหน้าโต๊ะแล้วทานด้วยกันมองผ่านอินเตอร์เน็ต

มีคนแต่งงานกันเมื่อหลายเดือนที่อเมริกาเขาอยากจะลงหนังสือพิมพ์เลยแต่งงานกันทางอินเตอร์เน็ต ผู้หญิงผู้ชายต่างอยู่ที่บ้านของตัวเอง พระก็อยู่ที่โบสถ์ ต่างคนต่างมีอินเตอร์เน็ตหมด แต่ต้องส่งตัวจริง ๆ นะ

YUPPIE : ถามใหม่ว่าคนจะว้าเหว่ขึ้นไหม เขาอาจมีเพื่อนในอินเตอร์เน็ตมาก แต่ออกจากบ้านแล้วไม่รู้จักใครเลย

ดร.ศรีศักดิ์ : แล้วแต่จะมอง คนอเมริกันพอแก่ลูกเต้าหนีหมด อยู่คนเดียวว้าเหว่มาก ตอนนี้มีอินเตอร์เน็ตสามารถจะพูดคุยกับใครก็ได้ จะมีคนถามคนตอบ ไม่เหงาต่อไป มีปัญหาอะไรถามมาเดี๋ยวก็จะมีคนตอบให้เพราะมีคนใช้ 66 ล้านคน ต้องมีคนว่างที่เขาสนใจจะตอบ

หนังสือพิมพ์ ไทม์ แมกกาซีน ลงรูปสุนัขตัวหนึ่งนั่งอยู่หน้าอินเตอร์เน็ต ถามไปก็มีคนตอบมาเต็มเลย หมายความว่าจะต่ำช้าแค่ไหน ทุกคนในอินเตอร์เน็ตเท่ากันหมดต่อให้เป็นมหาเศรษฐี หรือหมาขี้เรื้อนก็คุยกันได้ในอินเตอร์เน็ต

YUPPIE : คุณมีเพื่อนในอินเตอร์เน็ตมากไหม คุยเรื่องอะไรกันบ้าง

ดร.ศรีศักดิ์ : วันหนึ่งผมมีอีเมลร้อยฉบับ ส่วนมากเป็นเรื่องธุรกิจ ผมเป็นสมาชิกสมาคม 20-30 สมาคม เผอิญ อินเตอร์เน็ต โซไซตี้ ตั้งขึ้นมาเพื่อจะดูแลอินเตอร์เน็ตทั่วโลก ของมหาวิทยาลัยอัสสัมชัญ ผมสมัครเข้าไปได้เป็นสมาชิกก่อตั้งของสมาคมไอซอฟแห่งเดียวในภาคพื้น เซาท์ อีสต์ เอเชีย มีประเทศไทยแห่งเดียว

YUPPIE : ในหมู่คนไทยมีสังคมอินเตอร์เน็ตเกิดขึ้นจริง ๆ แล้วหรือยัง

ดร.ศรีศักดิ์ : มีเยอะ เพื่อนผมนัดกันไปกินข้าวกลางวันดูหนังผ่านอินเตอร์เน็ตหมด เด็กเอแบคนัดกัน จีบกัน ผ่านอินเตอร์เน็ตหมด มีปัญหาที่อเมริกาคนแก่จีบเด็กผ่านอินเตอร์เน็ต แล้วบอกให้ออกมาพบ ตอนคุยกันก็นึกว่าเป็นเด็กด้วยกัน พอออกมาพบที่ร้านกาแฟเด็กวิ่งหนีเลย

เด็กบางคนที่อเมริกาหนีออกจากบ้านเพราะเพื่อนชวนทางอินเตอร์เน็ต เป็นเพื่อนที่ไม่รู้จัก ติดต่อกันจนเป็นเพื่อนสนิท ก็ชวนกันออกจากบ้านไป

นับวันสังคมอินเตอร์เน็ตจะขยายตัวไปเรื่อย ๆ เร็วมาก จนกระทั่งเราไม่คิดว่าจะเร็วขนาดนี้ อย่างญี่ปุ่นเมื่อ 3 ปีที่แล้วมียูสเซอร์ 2 หมื่นคน ปีนี้ 2 ล้านคน ถ้าตอนนี้จะทำกำไรกับอินเตอร์เน็ตคือศูนย์ แต่ใคร ๆ ก็อยากทำเพราะเป็นชื่อเสียง อย่างจัสมินเข้ามาร่วมลงทุนกับเราคุยกันสองครั้งเขาเห็นว่าอินเตอร์เน็ตมีความสำคัญก็ร่วมลงทุน แต่ไม่ได้หวังกำไรตรงนี้ เวลาแขกต่างประเทศมาก็จะพาขึ้นมาดูอินเตอร์เน็ตเป็นชื่อเสียงของเขา

YUPPIE : บ้านเรามีปัญหาอาชญากรรมในคอมพิวเตอร์แล้วหรือยัง

ดร.ศรีศักดิ์ : มี ก็เหมือนกับอาชญากรทั่วไป ในกลุ่มคนมาก ๆ ก็ต้องมีคนคดโกง ในอินเตอร์เน็ตยังทำอะไรไม่ค่อยได้เท่าไหร่ แต่คอมพิวเตอร์ทั่ว ๆ ไป อย่างออนไลน์ของธนาคาร เข้าไปเปลี่ยนบัญชีเปลี่ยนยอดเงินได้ เข้าไปโกงเงินโอนเงินจากบัญชีหนึ่งมาใส่บัญชีเราได้ เมืองไทยมี แต่เขาไม่พูดเพราะไม่มีประโยชน์อะไรที่จะพูด จับได้ด้วย ก็ติดคุกไปเงียบ ๆ ถ้าพูดกันก็เสียหาย เหมือนกับที่ผู้หญิงถูกข่มขืนถ้าผู้หญิงโวยวายก็เสียชื่อ

การคดโกงในคอมพิวเตอร์ปีหนึ่ง 5,000 ล้านเหรียญ ที่จับได้ทั่วโลกในอินเตอร์เน็ตทำยาก วิธีหนึ่งก็คือเอาเครดิตการ์ดไปซึ่งตอนนี้เราป้องกันได้เต็มที่ มี ไฟร์ วอลล์ กำแพงกั้นไฟเป็นซอฟแวร์ให้คนข้างนอกเข้ามาไม่ได้ มีปัญหาก็มีทางแก้

YUPPIE : ในสังคมอินเตอร์เน็ตของเรามีหัวข้อสนทนาอะไรที่ฮิตกันตอนนี้

ดร.ศรีศักดิ์ : มีทุกเรื่อง เรื่องไม่เป็นเรื่องก็มี เรื่องคอมพิวเตอร์คุยกันประจำ เรื่องที่คุยกันเมื่อเร็ว ๆ นี้ก็เรื่อง ติ่มซำร้านไหนอร่อย แคลิฟอร์เนีย โรล เป็นติ่มซำหรือเปล่า ก็แล้วแต่จะคุย มีเรื่องคุยเป็นหมื่น ๆ เรื่อง ถ้ามีหัวข้อที่เราอยากจะคุยแต่ไม่มีใครเขาคุยกันอยู่เราก็ตั้งหัวข้อขึ้นใหม่ได้ อยากจะรู้เรื่องกาแฟก็เข้าไปคุยกับเขาได้ เรื่องสุนัข, แมว มีทั้งนั้น เรื่องเซ็กซ์เต็มไปหมด, เกย์, เลสเบี้ยน แม้แต่เรื่องถูกข่มขืนก็มี ผู้หญิงถูกข่มขืนเขาเขียนเข้ามาว่ามันไม่ดีอย่างไร ตำรวจควรจะออกกฎหมายอย่างไร

YUPPIE : เราสามารถจะรู้ได้ไหมว่าคนที่ส่งข้อมูลเข้ามาเป็นใคร

ดร.ศรีศักดิ์ : ปกติรู้ได้ ถ้าเป็นเรื่องเซ้นซิทีฟเขาก็ปลอมตัว

YUPPIE : คุณวิเคราะห์ลักษณะของสังคมอินเตอร์เน็ตบ้านเราอย่างไร

ดร.ศรีศักดิ์ : ก็เป็นกลุ่มคนกลุ่มใหญ่กลุ่มหนึ่ง มีทั้งคนที่ชอบสาระและคนที่ไร้สาระ

YUPPIE : อินเตอร์เน็ตเป็นแฟชั่นหรือเปล่า

ดร.ศรีศักดิ์ : เดิมทีเดียวสมาคมโทรคมทั่วโลก เมื่อ 5 ปีที่แล้วเขาบอกอินเตอร์เน็ตเป็นแฟชั่นไม่ต้องไปสนใจ ปี 1995 เขาประชุมเรื่องอินเตอร์เน็ตเขาบอกว่าอินเตอร์เน็ตคือโทรคม โทรคมคืออินเตอร์เน็ต เขาจัดสัมมนาที่เยอรมัน 2 วัน พูดแต่เรื่องอินเตอร์เน็ตเรื่องเดียว

YUPPIE : หมายความว่าอินเตอร์เน็ตยังคงมีพัฒนาการของมันต่อไปเรื่อย ๆ

ดร.ศรีศักดิ์ : มีอะไรเปลี่ยนแปลงออกมาตลอดเวลา สปีดสูง เมื่อ 4-5 ปีที่แล้วไม่มีรูปภาพ เดี๋ยวนี้มีแต่รูปภาพทั้งนั้นไม่มีใครไม่ใช้รูปภาพในอินเตอร์เน็ต เสียงมีแล้วตอนนี้ เราเรียกดูตัวอย่างหนังได้ 15 วินาที ในอนาคตจะมีวิดีโอออพติมัม อยากจะดูเปาบุ้นจิ้นไม่ต้องรอสองทุ่มครึ่ง ต่ออินเตอร์เน็ตเรียกดูเวลาไหนตอนไหนก็ได้ ต่อไปจะมีอินเตอร์แอคทีฟวิดีโด อยากจะเป็นเปาบุ้นจิ้นถ่ายรูปหน้าเราปะเข้าไปในนั้น

YUPPIE : อย่างนี้ก็ต้องมีคนพูดว่ารัฐบาลควรจะเข้ามาควบคุม

ดร.ศรีศักดิ์ : คุมไม่ได้ ต้องอยู่ที่การศึกษาอบรมประชาชนว่าอะไรควรจะทำอะไรไม่ควรทำ เหมือนอาหารเราจะห้ามใครไม่ให้เข้าไปกินของในถังขยะได้ไหม เราควรจะออกกฎหมายห้ามกินของในถังขยะไหม คนจน ๆ ไม่มีอะไรจะกินจะทำยังไง

มันอยู่ที่ว่าเราจะมองแง่ไหน ควรจะประชาธิปไตย ควรจะให้การศึกษาคนให้เต็มที่ ให้เขารู้จักเลือก รูปโป๊ที่ไหนก็มี คนสติไม่ดีไปแอบดูคนอาบน้ำก็รูปโป๊แล้ว

YUPPIE : แต่รูปโป๊กับหนังโป๊มันคนละเรื่อง ในแง่ของอิทธิพลต่อผู้ดู

ดร.ศรีศักดิ์ : พออายุมากก็เลิกอยากดูไปเอง อย่าไปทำอันตรายใครเขาก็แล้วกัน ไม่งั้นก็ต้องมีโทษหนักว่าถ้าไปทำอันตรายใครเขาหรือฆ่าเขาตายก็ต้องตัดสินประหารชีวิต

ผมว่าควรให้การศึกษา คนมีความรู้เขาก็เลือกดูแต่ของดี ๆ และอยู่ที่สภาพจิตใจคนที่ชอบดูการฆ่ากันชอบเป็นซาดิสม์ เขาอาจมีปัญหามาต้องแก้ปัญหาตั้งแต่ต้น ทำสังคมให้ดี

YUPPIE : สภาพสังคมปัจจุบันของเราพร้อมหรือเปล่าที่จะรับอินเตอร์เน็ตแบบเต็มรูปแบบ

ดร.ศรีศักดิ์ : พร้อมหรือไม่พร้อมก็อยู่ที่ว่าจะมองในแง่ไหน ผู้ที่จะใช้อินเตอร์เน็ตได้ต้องมีเงิน มีการศึกษาถ้าในแง่นี้กลุ่มนี้พร้อม

อย่างกลุ่มที่อยู่สลัมเป็นพวกลักเล็กขโมยน้อยเขาอาจจะไม่พร้อมเราต้องให้การศึกษา ให้ความเป็นอยู่เขาดีขึ้น แล้วอินเตอร์เน็ตจะเปิดโอกาสให้ตรงนี้ สมมุติว่าคนมาจากสลัม จบปริญญาตรีทำงานทั้งวันทั้งคืนก็สามารถมาเรียนปริญญาโทผ่านอินเตอร์เน็ตได้ ถ้าไม่มีอินเตอร์เน็ตอาจจะไม่ได้เรียนปริญญาโท ต่อไปอาจมีปริญญาตรี, มัธยมศึกษาผ่านอินเตอร์เน็ต อยู่ที่รัฐบาลว่าจะเอาไปใช้ทำอะไร

น่าเสียดายที่ฝ่ายรัฐบาลของเราตอนนี้ไม่มีรัฐมนตรีรับผิดชอบด้านนี้ โดยตรง น่าจะมี อย่างสิงคโปร์เขาประกาศนโยบายว่า สิงคโปร์จะเป็นที่หนึ่งทางด้านคอมพิวเตอร์ แล้วเขาก็เป็นได้จริง ๆ

YUPPIE : มีคนบอกว่าข้อมูลข่าวสารในอินเตอร์เน็ตเป็นเหมือนอภิสิทธิ์อย่างหนึ่งสำหรับคนกลุ่มหนึ่งปัญหาก็คือกลุ่มไหนควรจะได้รับข้อมูลข่าวสารจากอินเตอร์เน็ต เราจะตัดสินกันด้วยการที่มีเงินซื้อคอมพิวเตอร์เท่านั้นหรือ

ดร.ศรีศักดิ์ : ไม่ควรจะมีอภิสิทธิ์รัฐบาลควรจะเปิดโอกาสให้ทุกคนได้มีสิทธิ์ใช้ ห้องสมุดสาธารณะทั้งหลายน่าจะมีอินเตอร์เน็ตไปตั้งชาวบ้านในสลัมก็เอาอินเตอร์เน็ตไปตั้งให้ใช้ แทนที่จะตัดไม่ให้ทุกคนใช้ก็เปิดให้ทุกคนได้ใช้จะดีกว่า ควรจะเปิดมากกว่าปิด

ผมเคยพูดแต่ไม่เคยมีใครทำอยากให้มีคนทอดผ้าป่าคอมพิวเตอร์, อินเตอร์เน็ต เอาไปให้ตามศาลาวัดต่าง ๆ แล้วให้พระมาสอนเด็ก ๆ ถ้าได้ใช้อย่างนี้เด็กก็จะมีงานทำจะมีความรู้กว้างขวางมากขึ้น สมัยโบราณวัดคือแหล่งการศึกษา คนรวยในเมืองไทยมีมากที่อยากทำบุญ ถ้าทำบุญอินเตอร์เน็ตชาติหน้าจะมีความรู้ความสามารถมากมาย

YUPPIE : คอมพิวเตอร์จะเป็นพระเจ้าองค์ใหม่ของมนุษย์จริงไหม

ดร.ศรีศักดิ์ : คอมพิวเตอร์ไม่เป็นนพระเจ้า คอมพิวเตอร์อยู่ที่เรา เราไม่ใช้ก็ทำอะไรไม่ได้ คอมพิวเตอร์ไม่ได้วิ่งตามมาสะกิดเรา คอมพิวเตอร์เป็นเครื่องมืออย่างหนึ่งเท่านั้น

YUPPIE : โลกนี้ควรจะมีที่สักที่ไหมที่ไม่มีคอมพิวเตอร์เข้ามาเกี่ยวข้องเพื่อให้เราไม่หลงลืมความเป็นอยู่ดั้งเดิมของมนุษย์

ดร.ศรีศักดิ์ : ไม่น่าจะจำเป็น ต่อให้ผมนั่งกลางดงคอมพิวเตอร์ถ้าผมไม่เปิดคอมพิวเตอร์มันก็ทำอะไรผมไม่ได้อยู่ที่เราเองต่างหาก จะมองให้เป็นเฟอร์นิเจอร์ก็ได้ อย่างเราชอบใครคนหนึ่งเขาน่าเกลียดแค่ไหนเราก็มองให้เขาสวยได้ หรือคนสวยแค่ไหนเราก็มองให้น่าเกลียดได้

YUPPIE : คุณมองคอมพิวเตอร์เป็นอย่างไร

ดร.ศรีศักดิ์ : คอมพิวเตอร์เป็นอุปกรณ์อย่างหนึ่ง ถ้ามีความจำเป็นต้องใช้ผมก็ใช้ ไม่จำเป็นก็ไม่ใช้

ดร.ศรีศักดิ์ : มีความจำเป็นสำหรับการศึกษาและธุรกิจ ถ้าต้องการความรู้, การศึกษา, ธุรกิจ ต้องใช้อินเตอร์เน็ต ชีวิตประจำวันในอนาคตจะขาดอินเตอร์เน็ตไม่ได้ทุกคนต้องใช้ เครดิตการ์ดเขาตกลงกันแล้วว่าต่อไปเขาจะไม่ใช้เครือข่ายของเขาแต่จะใช้เครือข่ายอินเตอร์เน็ต ธนาคารหลายธนาคารในอเมริกากำลังจะมาใช้อินเตอร์เน็ต

YUPPIE : คนรุ่นเก่าอย่างคุณไม่รู้สึกบ้างหรือวว่าได้สูญเสียเสน่ห์บางอย่างในวิถีชีวิตดั้งเดิมไป เนื่องจากการมาถึงของอินเตอร์เน็ต เช่น ความสุขจากการสะสมแสตมป์

ดร.ศรีศักดิ์ : ผมไม่รู้สึกสูญเสียอย่างการสะสมแสตมป์ ในอินเตอร์เน็ตก็ทำได้ คือตอนนี้มีดาราหลายคนที่อเมริกาเอารูป,ลายเซ็น,คำต่าง ๆ ใส่ไว้อย่างละ 100 ชุด แล้วให้ยูสเซอร์เข้ามา ว่าขอรูปที่ 27 ลายเซ็นที่ 24 พิมพ์ออกมาด้วยพริ้นเตอร์อย่างสวยงาม ให้เลือกเอาได้ว่าต้องการรูปไหน คำอย่างไร ลายเซ็นใด

YUPPIE : แต่รู้สึกไหมว่าคุณค่าบางอย่างหายไป เช่น ต่อไปนี้จะไม่มีอะไรเป็นของหายากอีกแล้ว ยกตัวอย่างแสตมป์

ดร.ศรีศักดิ์ : อยู่ที่อิมเมจิเนชั่นอยู่ที่พาสเวิร์ด เราสามารถสร้างขึ้นมาได้ สมมุติว่าจะทำขึ้นมาเป็นแสตมป์ล้านดวงอยู่ในอินเตอร์เน็ต เราจะให้ใครก็ได้ดวงไหนก็ได้ อยู่ที่ความคิดคำนึงว่าจะทำยังไง

YUPPIE : ในอนาคตว่าธุรกิจประเภทไหนจะหายไปจากโลกนี้ถ้ามีอินเตอร์เน็ตเข้ามา

ดร.ศรีศักดิ์ : โทรศัพท์จะแย่ไปรษณีย์ก็มีส่วนแต่ไปรษณีย์ภัณฑ์ยังอยู่เพราะส่งทางอินเตอร์เน็ตไม่ได้แต่ข้อความส่งทางอินเตอร์เน็ตได้

YUPPIE : คำถามเดียวกัน แต่เปลี่ยนธุรกิจเป็นคน

ดร.ศรีศักดิ์ : จะไม่มีคนประเภทไหนหายไป แม้แต่คนที่ไม่รู้เรื่องคอมพิวเตอร์เลยก็จะอยู่ในสังคมได้แต่อาจจะลำบากกว่าคนอื่นหน่อย ก็เหมือนกับคนที่ใช้เอทีเอ็มไม่เป็นนั่นแหละ